Apartmana girmek 12 tl, evde olmak “paha biçilemez”

Biliyorum visa kart’ın reklam sloganı gibi oldu ama yaşadığım durumu en iyi anlatan cümle belkide.. “Apartmana girmek 12 tl, evde olmak paha biçilemez”. Şöyle ki; bundan aylar önce 1. kattaki komşucuğum Rıza’cığım apartmanın kapısına bir alet taktırdı, bize düşen de 12 tl’cik idi. 12 tl’yi ev sahibinden alacak değilim evdeki ahaliden topladım parayı denkleştirdim lakin bi türlü vermek kısmet olmadı. Gel zaman git zaman geçti tabi şimdi konuya girmem gerekiyor bu noktada…

Benim dış kapının anahtarı da uzun zaman önce kırılmıştı, evde herzaman birileri oluyordu diye değil de üşenmekten yenisini yaptıramadım, okuldan çıktım, eve geliyorum her gece olduğu gibi.. yorgunum ama öyle böyle değil, kitap, defter, laptop dilim dışarda, hava soğuk bütün olumsuz koşulları bünyemde barındırıyordum, apartman kapısının önüne geldim zilimize bastım açan yok. Aha sıçtık işte şimdi. Caminin duvarına işemek bu olsa gerek diye iç geçirdikten sonra sarıldım telefona arıyorum evdekileri hiçbiri evde değil. Kaldık mı dışarda. Ne yapsam ne etsem o an aklıma Rıza’cığıma 12 tl borcum olduğu geldi, bastım ziline : ))) kim o diyor, dedim Rıza’cığım benim aç şu kapıyı da yüzyüze konuşalım. Bastı otomatiğe, gittim yanına çoluğu çocuğu karısı kapıya döküldü, saat biraz geç idi haliyle normal. Anormal olan benim söze girişim. “Şu kapıya taktırdığın şeyin parasını vercektim Rıza Abi kaç zamandır unutuyorum, sınavlardı o şu bu bişiler geveledim. Adam şaşkın şaşkın bakıyor, tamam iyi güzel parayı vercen de sana apartmanın kapısını ben niye açtım bakışını sezdim herifin suratında. Böle zamanlarda samimiyet kurmak her zaman önemlidir, herifle iki hoşbeş sohbetimiz vardı apartman girişlerindeki tesadüflerden kalma. Zaten adam öğrenci dostu imajı yaratmak için elinden geleni ardına koymuyordu, parayı alınca “zaten ben bu parayı unutmuştum, öğrenci adamın yanındayım hep vermesen de olurdu” gibisinden cümleler felan kurmasına ortam hazırladım, havadan sudan konulara değinerekten ortalığı toparlayarak hadi kusura bakma Rıza Abi parayı geç ödedim deyip İyi Akşamlar’ı da çaktıktan sonra olay mahalinden tasviri imkansız bir gülümsemeyle uzaklaşıp kendi anahtarımla evin kapısını açıp odama girince duyduğum hazzın verdiği dayanılmaz rahatlık ile dilimin ucuna gelen ilk cümle tabi sesli şekilde “apartmana girmek 12 tl, evde olmak paha biçilemez” oldu. Derin bi iç çekişten sonra bu yazıya başladım ve sanırım bitti.